زندگی

غم زندگی را همه عمر بیهوده خوردیم
سرانجام یک روز ما هم نمردیم و مردیم!

همه عمر در گوشهی خود نشستیم و تنها
فقط آرزوها و غمهای خود را شمردیم

سیاه و سفیدیم ما دوستان ما همینیم
اگر ترک و تاجیک، لر یا عرب یا که کردیم

نشستیم در معرض بادها و چه آسان
به هر کوچک کوچک کوچکی دل سپردیم

به جز خویش آیا به جز خویش آیا کسی را
در آغوش تبدار هر لحظهی خود فشردیم؟

غبار است و میدان و پایان بازی، وَ این ما
که با قیمت مرگ هم زندگی را نبردیم